1000 Gigaton

De alarmpersen draaien volop, "1000 gigaton CO2 kan de temperatuur twee graden doen stijgen". Of toch niet? Een artikel in de New Scientist maakt reclame voor twee artikelen in Nature over de mogelijke gevolgen van uitstoot van broeikasgassen in de volgende twintig jaar.
 

In het IPCC rapport is het tot dusver gebruikelijk om met Gigaton (1 miljard ton) koolstof (GtC) te werken, de schrijvers van Nature gebruiken Gigaton CO2 equivalent (GtCO2eq). CO2 is 3.67 keer zo zwaar als C en met het equivalent worden andere broeikasgassen ook gelijk meegenomen. Om dus van GtC naat GtCO2eq te komen moet elke GtC met een factor 3.67×1.23 worden vermenigvuldigd.

Waarom schrijf ik dit: omdat de IPCC scenario’s beschikbaar zijn, en ook de emissiegeschiedenis
allemaal in GtC. Het is dus bijzonder verwarrend dat in een peer reviewed paper de eenheden worden veranderd.

Maar goed, Wat beweren de papers? 1000 GtCO2eq is genoeg om de temperatuur twee graden te doen stijgen, en dat gebeurt al binnen 30 jaar.

 

Wat beweert IPCC TAR echter?

Het business as usual scenario A1B met 3000 GtCO2eq tot 2050 levert 2 graden opwarming op.

 

De nieuwe publicatie in Nature is dus drie keer zo heet als het IPCC, zouden de schrijvers wellicht GtC en GtCO2eq verward hebben? Het zal toch niet?

Als we zelfs uitgaan van een lage klimaatgevoeligheid en voortgaande versnelde absorptie van CO2 door de oceanen, levert dat zelfs slechts 1 graad temperatuurstijging voor het A1B emissiescenario.

Zonder dure extra maatregelen…

Dit bericht werd geplaatst in Hans Erren-2009-05 en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op 1000 Gigaton

  1. anoniem zegt:

    kan iemand even een wetenschappelijke verwijzing aanleveren, waar het broeikaseffect van CO2 wordt gekwantificeerd? In een gecontroleerd experiment of zo.
    Je kunt wel gigatonnen CO2 hebben, maar als het een te verwaarloosbaar broeikaseffect heeft blijft het gewoon heel veel keer nul = nul.
    Laat u niets wijsmaken. Onderzoek zelf en behoud alleen alle goede dingen.

  2. Tom Zijlstra zegt:

    Ja en, Hans, hebben die auteurs in Nature het nou verward? Of toch niet?

  3. Beertjewolf zegt:

    Myles Allen, auteur van het ene Nature-artikel, was hoofdauteur in het Third Assessment Report en review editor van het Fourth Assessment Report van het IPCC.
    Malte Meinshausen, auteur van het andere artikel, was auteur van het Fourth Assessment Report.
    Het lijkt dus op een vrolijk zelfbestuivingsritueel,waarbij het waarschijnlijk is dat de auteurs donders goed geweten hebben dat ze over CO2 spraken in plaats van C.
    Het IPCC baseert zich bij haar berekeningen op "climate sensitivity" (gevolg van feedbacks in het systeem, zoals die van waterdamp, wolken, ijs-albedo en de temperatuurgradiënt van de troposfeer). Van de voorspelde temperatuursstijging in de diverse gehanteerde klimaatmodellen is ruwweg 40% toegeschreven aan het versterkt broeikaseffect, en 60% aan feedbacks. Hebben de auteurs van beide artikelen aanwijzingen dat er sterkere positieve feedbacks zijn dan tot nu toe werd aangenomen?

  4. Hans Erren zegt:

    @Tom,
    In ieder geval nemen de nature-auteurs een waarde van drie keer de IPCC-waarde aan als meest waarschijnlijke waarde voor klimaatgevoeligheid voor CO2. Dat is niet correct: het is een zeer onwaarschijnlijke waarde.

Reacties zijn gesloten.