Maarten Hajer over spelregels in de wetenschap

“Goed", zei Maarten Hajer, directeur van het Planbureau voor de Leefomgeving, "maar dan moet iedereen zich wel houden aan de spelregels die in de wetenschap gelden.”

http://weblogs.nrc.nl/klimaatblog/2010/04/21/een-opvallende-eensgezindheid/

Wat waren ook alweer de regels voor reproduceerbaar onderzoek?

Juist, ja.

Dit bericht werd geplaatst in Hans Erren-2010-04 en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Maarten Hajer over spelregels in de wetenschap

  1. Eelco zegt:

    In het NRC stukje staat volledig:"Goed, zei Maarten Hajer, directeur van het Planbureau voor de Leefomgeving, maar dan moet iedereen zich wel houden aan de spelregels die in het wetenschap gelden. Dus bijvoorbeeld niet eindeloos allerlei weerlegde standpunten blijven herhalen."
    Eindeloos allerlei weerlegde standpunten blijven herhalen lijkt me inderdaad niet wetenschappelijk, tenzij je met nieuw (wetenschappelijk) bewijs op de proppen komt. Doe je dat niet, dan is zijn opmerking volkomen terecht.

  2. Hans Erren zegt:

    De spelregels van de wetenschap zijn helder: onderbouw je stellingen, maar alle stellingen zijn vogelvrij.
    Er zullen weinig mensen willen schieten op de contante lichtsnelheid, omdat die inmiddels een solide basis heeft gekregen. De hoge waarde voor climate sensitivity van het IPCC is echter verre van robuust, het wetenschappelijke debat hierover is dan ook zeer levendig.
    Het is wat anders als mensen wetenschapelijk verworpen opinies blijven herhalen, dat is dan geen wetenschap dat is activisme. Dat activisme zie je overigens aan beide kanten van het debat.
    In de wetenschap mag je echter zo vaak je wil standpunten weerleggen.
    Maarten Hajer moet het wetenschappelijke debat niet verwarren met het politieke debat.

  3. robdevos2 zegt:

    Hans je hebt gelijk. En zelfs bij onderwerpen waarvan men veronderstelt dat de grote lijnen waarlangs de processen zich afspelen wel bekend zijn, blijkt vaak nog een hoop onzekerheid te bestaan. Dat bleek toen ik de afgelopen weken in de ozonproblematiek dook. Een min of meer afgesloten onderwerp zou je denken: Nobelprijzen uitgedeeld, Montreal Protocol lang geleden ondertekend, wat is er nog te melden? Veel, blijkt uit publicaties over recent onderzoek. Het "gat " boven Antarctica brak enkele jaren geleden alle records, en van een globaal "herstel" van de ozonlaag is nog geen sprake. Veel werk derhalve voor atmosfeerchemici.
    De climate sensitivity van de diverse klimaatmodellen die het IPCC hanteert heeft – volkomen terecht – de warme belangstelling van kritische wetenschappers. Bij een onderwerp als klimaatverandering is de wetenschap een monsterverbond aangegaan met de politiek. Alle reden om extra alert te zijn.

Reacties zijn gesloten.