Opnieuw Shishmaref

Shishmaref_1950-2012_elev_detail
Met een krappe meerderheid van 94 stemmen tegen 78 besloten de inwoners van Shishmaref op het waddeneiland Sarichef in Alaska op 16 augustus om het eiland te verlaten. Het is de zoveelste stemming die tot dusver nooit in daden werd omgezet. Wat uit de stemmingen blijkt is dat de meerderheid steeds kleiner wordt: op 11 Augustus 1973 was het nog “iedereen”, in juli 2002 was het 161-20 en nu dus 94-78 op een bevolking van krap 600 inwoners.

De feiten
Naar aanleiding van dit nieuws heb ik objectieve data verzameld uit officiële Amerikaanse overheidsbronnen. Namelijk de gedetailleerde topografische kaart uit 1950, en de officiële digitale hoogtekaart uit 2012, zodat niemand mij kan verwijten (hé Jules) dat ik zit te cherrypicken uit satellietbeelden. Wat ik zes jaar geleden ook al constateerde blijkt ook weer uit deze nieuwe data: het hele eiland Sarichef schuift op naar het noordoosten, terwijl de nederzetting Shishmaref aan de westkant langzaam afkalft. Het eiland verdwijnt dus niet in zee, het zeegat ten oosten van het eiland schuift gewoon mee op. De oostelijke punt van Sarichef heeft zelfs in 2012 al de positie bereikt van het buureiland in 1950.

vergelijking van 1950 en 2012

vergelijking van 1950 en 2012

Shishmaref_1950-2012_elevShishmaref_1950-2012_grey

Doen de bewoners er verstandig aan om te verhuizen naar het vasteland? Nederland kent twee voorbeelden van eilandbewoners die moesten verhuizen voor hoogwater, Schokland in 1859 en West-Vlieland in 1734.

Schokland was een veeneiland in de Zuiderzee dat langzaam afkalfde en waar de 650 bewoners uiteindelijk op houten steigers moeizaam over het restant van het eiland manoeuvreerden, ze werden in 1859 gedwongen geëvacueerd naar het vasteland waar ze buiten de poorten van de stad Kampen een troosteloos bestaan leidden.

West-Vlieland is in veel opzichten beter te vergelijken met Shishmaref, Ook dit dorp kalfde langzaam af vanaf de westkant, zelfs de plattegrond van 1720 lijkt er op. Maar in tegenstelling tot de bewoners van Schokland, bleven de West-Vlielanders op hun eiland wonen, ze verhuisden naar Oost-Vlieland. Aan de oostkant van Sarichef is ook nog ruimte en een steeds grotere groep wil op het eiland blijven omdat ze weten dat op het vasteland bittere armoede te wachten staat, net als bij de Schokkers in 1859. Eilanderosie is duidelijk van alle tijden, en niet specifiek aan de invloed van de mens te wijten.

West Vlieland 1720

West Vlieland 1720

Shishmaref 2016

Shishmaref 2016

Toekomst
Sarichef is het beroemdste eiland van Alaska, er is wel een vliegveld, maar geen hotel. Je zou denken dat de bewoners deze goudmijn met bezorgde ecotoeristen al sinds 2009 zouden hebben uitgebuit toen het eiland groot in het nieuws kwam, er is ’s zomers ook genoeg aan wadvogels en zeehonden te spotten op het eiland, immers naar Vlieland komen ook genoeg mensen voor de natuur.

Kortom: er is zeker nog toekomst voor Shishmaref. Wie bouwt er mee aan een hotel, dan kunnen de gasten komen! Een status als UNESCO werelderfgoed zou Shishmaref ook helpen, die status trekt nu ook de toeristen naar Schokland.

Refs:
Dermot Cole, Shishmaref’s split vote on whether to go or stay erodes its position, Alaska Dispatch News,26-8-2016

Michael Bastasch, Beyond The Spin: Alaska Village’s Demise Is More Complicated Than Yelling ‘Global Warming’, Daily Caller, 21/8/2016

Data:
Kaartbladen 1950:
* Shishmaref B-3, https://www.topoquest.com/map-detail.php?usgs_cell_id=62476 download geotif
* Shishmaref A-3, https://www.topoquest.com/map-detail.php?usgs_cell_id=62472 download geotif

Hoogtekaart 2012:
http://ifsar.gina.alaska.edu/
* download DTM
* download DSM

Dit bericht werd geplaatst in Breaking news, Klimaat, Milieu, Politiek, Verhuizing en getagged met . Maak dit favoriet permalink.